Przenoszenie zakażenia poprzez krew

<%image(krew-strzykawka-zakazenie-hiv-aids-geje.gif|66|66|Przenoszenie zakażenia poprzez krew)%>

W początkach epidemii AIDS zakażenie poznanym później wirusem przenoszone było przede wszystkim poprzez transfuzje krwi i produktów krwiopochodnych, szczególnie przez koncentraty czynników krzepnięcia VIII i IX, poprzez przeszczepiane narządy, a także wśród narkomanów stosujących dożylnie środki odurzające przy użyciu wymienianych między sobą igieł i strzykawek.

Wprowadzenie w USA i wielu krajach Europy Zachodniej w r. 1985 badań w kierunku obecności przeciwciał anty-HIV każdej oddawanej porcji krwi w stacjach krwiodawstwa i bankach krwi, a także rozważniejsze traktowanie wskazań do transfuzji krwi i produktów krwiopochodnych spowodowało znaczne zmniejszenie się zakażeń HIV związanych z przetaczaniem krwi i produktów krwiopochodnych.

Nie zapewnia to jednak całkowitego bezpieczeństwa. Mimo wprowadzania coraz doskonalszych testów diagnostycznych i skracania “okienka immunologicznego” ciągle możliwe jest, iż odda krew osoba zakażona niedawno, przed serokonwersją, czyli pojawieniem się przeciwciał anty-HIV w ilościach, które zostaną rozpoznane w testach serologicznych.

W Polsce serologiczne badania krwiodawców wprowadzono w r. 1986. Początkowo założono konieczność badania 5% próby, a od IV kwartału 1997 r. każda porcja krwi oddana w stacjach krwiodawstwa badana jest w kierunku obecności przeciwciał anty-HIV. Także w roku 1987 wprowadzono “Program zapobiegania zakażeniom wirusami przenoszonymi przez krew”, który obejmuje samoeliminację kandydata na krwiodawcę, niezależnie od tego, który raz oddaje krew, a także zaostrzenie kryteriów kwalifikacji. Osoby, które niedawno skończyły odbywanie kary pozbawienia wolności lub powróciły z krajów o dużej częstości zakażeń HIV nie powinny oddawać krwi przez 12 miesięcy.

Stwierdzenie w badaniu lekarskim jakichkolwiek odchyleń od stanu prawidłowego stanowi przeciwwskazanie do oddawania krwi. Obecność śladów po nakłuciach, sugerujących dożylne stosowanie środków odurzających, stanowi powód do trwałej dyskwalifikacji, natomiast czasowa dyskwalifikacja dotyczyć powinna osób, które mają świeże tatuaże lub niedawno dokonywały zabiegów akupunktury lub przekłucia uszu. Wykrycie obecności przeciwciał anty-HIV powoduje trwałą dyskwalifikację kandydata na dawcę, a informacja o tym fakcie, bez podawania przyczyny, przekazywana jest do wszystkich stacji krwiodawstwa w kraju.

Stwierdzenie zakażenia HIV u wielokrotnego dawcy, co miało kilkakrotnie miejsce w Polsce, wymaga prześledzenia losów oddanej przez niego krwi i osocza. Od roku 1995 nie stwierdzono w Polsce zakażenia w konsekwencji przetoczenia krwi. Ryzyko zakażenia HIV tą drogą szacowane jest w Polsce na 1 na 1 milion jednostek przetaczanej krwi. Zmiana technologii produkcji koncentratów czynników krzepnięcia spowodowała, iż nie dochodzi już do zakażeń HIV chorych na hemofilię.

Prawdopodobieństwo przeniesienia zakażenia HIV poprzez zawierającą go krew wynosi około 90% i nie zależy od rodzaju przetaczanego preparatu, wyjątek stanowią płukane krwinki czerwone, które przenoszą zakażenie HIV ze znacznie mniejszą częstością, nie zależy także od wieku lub płci biorcy, ani od powodu przetaczania krwi. Większość biorców zakażonej krwi umiera w pierwszym roku od jej przetoczenia z przyczyn spowodowanych przez chorobę zasadniczą, będącą powodem transfuzji, a więc zanim rozwinie się choroba spowodowana przez HIV.

Ryzyko zakażenia HIV podczas wykonywania obowiązków zawodowych przez pracowników służby zdrowia nie jest duże, po zakłuciu (skaleczeniu) narzędziem zanieczyszczonym zakażoną krwią wynosi ono 0,3%. Dzięki stosowaniu niemal od początku epidemii AIDS środków ostrożności, a w ostatnich latach także profilaktyki poekspozycyjnej, liczba zakażeń HIV wśród pracowników służby zdrowia na świecie nie jest duża.

W Polsce nie odnotowano dotąd zakażenia tym wirusem w związku z wykonywaniem pracy w służbie zdrowia.Zakażenia HIV obserwowano u biorców narządów takich jak nerki, wątroba, serce, trzustka, kości i skóra, zawierających zakażoną HIV krew.

Nie wykazano przeniesienia zakażenia poprzez przeszczepioną rogówkę, liofilizowaną lub zamrożoną i pozbawioną szpiku kość, liofilizowane ścięgna i powięzie lub liofilizowaną i napromieniowaną oponę twardą. W latach 1980 – 1990 dokonano ponad 100 000 transplantacji narządów i około 1 miliona przeszczepów tkanek, zaś w literaturze medycznej znajdują się tylko 32 doniesienia o 75 przypadkach przeniesienia tą drogą zakażenia HIV. Większość z nich miało miejsce przed wprowadzeniem badań dawców narządów w kierunku obecności przeciwciał anty-HIV.

Po roku 1985 liczba zakażeń poprzez przeszczepy na świecie zmniejszyła się znacznie, choć w dalszym ciągu istnieje ryzyko pobrania tkanek lub narządów od dawcy znajdującego się w okienku serologicznym. Niedostateczne stosowanie technik sterylizacji sprzętu do iniekcji przyczyniło się do przeniesienia zakażenia HIV na noworodki i dzieci w szpitalach położniczych byłego Związku Radzieckiego, a także na dzieci w Rumunii.

Przeniesienie HIV w ten sposób nie zdarzyło się w żadnym z krajów rozwiniętych Ryzyko nabycia zakażenia HIV od sprawującego opiekę nad pacjentem pracownika służby zdrowia jest niewielkie, jednakże w literaturze medycznej opisano trzy takie sytuacje. W jednej, która zdarzyła się w 1990r., zakażony HIV stomatolog przeniósł infekcję na kilku swoich pacjentów, choć mimo intensywnych badań nie wyjaśniono sposobu, w jaki do tego doszło.

W drugiej podczas wykonywania operacji nastąpiła transmisja wirusa z ortopedy, zakażonego wcześniej najprawdopodobniej wskutek wykonywania pracy zawodowej na pacjenta. W marcu 2000 roku pojawiła się informacja o nietypowej transmisji wirusa od pielęgniarki na pacjenta. Nie wyjaśniono, w jaki sposób doszło do zakażenia. W międzyczasie wielokrotnie zdarzały się sytuacje, iż po ujawnieniu statusu serologicznego lekarza, szczególnie o specjalności zabiegowej, szpitale oferowały operowanym przez niego pacjentom wykonanie testów anty-HIV.

W żadnym z wielu tysięcy takich przypadków nie wykryto związku zakażenia HIV pacjentów z zabiegami przeprowadzanymi przez lekarza.Prowadzone w wielu krajach, także w Polsce, programy redukcji szkód (harm reduction) związanych z narkomanią, jak wymiana igieł i strzykawek, stosowanie metadonu i tym podobne, prowadzą do zmniejszania się częstości pojawiania nowych zakażeń HIV wśród osób stosujących dożylnie środki odurzające.

Jednakże w świetle podpisanej w końcu 2000 roku przez Prezydenta RP nowej ustawy o zapobieganiu narkomanii mogą zostać uznane za “ułatwianie przyjmowania narkotyków”, co podlega karze.Zakażenie HIV poprzez krew możliwe jest także w innych sytuacjach, w których dochodzi do parenteralnego kontaktu z krwią zawierającą wirus, lub do zetknięcia się zakażonej krwi z uszkodzoną skórą lub błonami śluzowymi.

Tatuaże wykonywane niesterylnymi narzędziami mogą również przyczyniać się do przenoszenia zakażenia. Long i Rickmann w r. 1994 dokonali przeglądu literatury dotyczącego tego zagadnienia. Wprawdzie znacznie łatwiej przenoszą się tą drogą wirusy zapaleń wątroby, to tatuowanie może przenosić dostateczną ilość krwi do transmisji HIV. Opisano pojedyncze przypadki przeniesienia zakażenia w ten właśnie sposób.

Znane są także przypadki przeniesienia HIV w konsekwencji udzielania pomocy ofiarom wypadku motocyklowego w Rwandzie, a także w wyniku bójek z osobami seropozytywnymi.Zakażenie HIV podczas sportowych gier zespołowych jest niezwykle mało prawdopodobne. Wprawdzie w literaturze medycznej opisano jeden przypadek infekcji, związany z rekreacyjną grą w piłkę nożną, jednak nie wykluczono do końca pozasportowych czynników ryzyka u opisanego mężczyzny.

Brown Jr i wsp. oszacowali ryzyko nabycia zakażenia HIV przez zawodowych graczy w piłkę nożną na mniej niż 1 na 85 milionów kontaktów podczas gry. Pot osób HIV(+) nie jest zakaźny, tak więc ryzyko istnieje tylko podczas kontaktów z zawierającą wirus krwią. Ryzyko przeniesienia zakażenia istnieje jednak wśród sportowców przyjmujących parenteralnie sterydy anaboliczne lub inne środki mające poprawiać kondycję. W literaturze medycznej znajdują się przynajmniej dwa opisy zakażeń w następstwie stosowania wspólnej strzykawki przez kilku kolejnych zawodników.

Możliwe jest także przeniesienie zakażenia poprzez krew na osobę opiekującą się w domu chorym na AIDS pacjentem, choć rzeczywistych przypadków takiego zakażenia opisano niewiele. Podkreślają one konieczność przestrzegania środków ostrożności podczas pielęgnacji ciężko chorej osoby zakażonej HIV, unikania kontaktów z krwią.Podczas szkoleń pracowników służby zdrowia dotyczących HIV/AIDS, także lekarzy, stale powraca pytanie o rolę komarów w przenoszeniu infekcji.

Badania tych owadów, jak i badania epidemiologiczne populacji o dużej częstości zakażeń HIV, wśród której komary obecne są przez cały rok, jak przeprowadzone w Belle Glade na Florydzie (USA), wykluczają taką możliwość.

Źródło: http://www.poradnia-ds-hiv-aids.kki.pl

hastagi na stronie:

#choroby przenoszone przez krew #infekcja krwi #choroby krwiopochodne przenoszone przez krew #zakażenia przenoszone drogą krwi #ilość KRWI POTRZEBnA DO ZAKAŻENIA HIV #wirusy przenoszone drogą krwi #przenoszenie hiv przez komary #zakażenie hiv poprzez zakłucie













Authors








Related posts

Top