Choremu od przyjaciela jak pomóc nosicielowi HIV i choremu na AIDS?

Autorka: Joanna Krzysteczko
“Psychologia i Rzeczywistość” nr4/2003
_____________________________________________________________________________

AIDS czyli Acquired Immune Deficiency Syndrome oznacza chorobę określoną jako zespół nabytego upośledzenia odporności. Słowo zespół to zestaw objawów, które wskazują na jakąś chorobę.

Słowo nabyty oznacza, że AIDS nie jest to choroba wrodzona pomimo to, że AIDS może być przekazany przez zarażoną matkę nienarodzonemu dziecku. Rozwija się wskutek zarażenia wirusem.Upośledzenie odporności oznacza, ze system odpornościowy organizmu został uszkodzony lub zniszczony i nie pełni swoich funkcji. Inaczej mówiąc nie Zwalcza zakażeń organizmu, które normalnie byłyby łatwo zniszczone.

AIDS jest chorobą wywoływaną przez wirusa HIV.

HIV to skrót od angielskiej nazwy Human Immunodeficiency Virus, czyli wirus powodujący upośledzenie ludzkiego systemu odpornościowego.

Słowo ludzki oznacza, że wirus atakuje tylko ludzi.Zwrot Upośledzenie systemu odpornościowego czyli system odpornościowy nie zwalcza choroby i infekcje.Wirus to niezwykle mały zarazek, powodujący choroby.

Świat już przez 22 lata walczy z chorobą AIDS. Choroba ta ujawniła się po raz pierwszy w 1981 roku w Los Angeles w środowisku homoseksualistów. Szybko się rozprzestrzeniła. Od roku 1983 dzięki odkryciom Luc Monagniera z Instytutu Pasteura i Roberta Gallo z Instytutu Onkologii W Bethesda w USA dziś wiemy, że przyczyną choroby jest retrowirus nazywany HIV.

Jak można się zarazić wirusem HIV? Między innymi poprzez:

– Kontakty seksualne z nosicielem HIV, szczególnie niebezpieczne są kontakty homoseksualne i analne, heteroseksualne (jeżeli partner jest biseksualistą), później
heteroseksualne a następnie lesbijskie.

– Zakażenia przez krew i inne tkanki. Poza przetoczeniem krwi, osocza, płytek zalicza się tu skaleczenia, ukłucia zakażonym przedmiotem lub instrumentem np. strzykawką.

– Sam narkotyk we wspólnym zbiorniku dla grupy narkomanów bywa zanieczyszczony krwią.

– Przeszczep zakażonych narządów pobranych od nosicieli HIV.

Infekcja HIV to choroba postępująca czyli ludzie zarażeni HIV prędzej czy później wykazują objawy AIDS. Dlatego też można być nosicielem HIV nie wiedząc nawet o tym i bezwiednie zarażać innych.

Pierwsze objawy zakażenia HIV mają postać biegunki lub przypominają grypę. Są to:

– Bardzo wysoka gorączka (ok. 400 C) utrzymująca się dłużej niż trzy (pięć) dni.
– Kaszel połączony z odkrztuszaniem wydzieliny z płuc, który trwa kilka tygodni.
– Purpurowe plamki na skórze, które nie są wynikiem podrażnienia przez kontakt z różnymi chemikaliami.
– Zakażenia i skaleczenia, które nie goją się mimo leczenia.
– Znużenie i osłabienie trwające wiele tygodni, pojawia się bez przyczyny.
– Powiększenie węzłów chłonnych do wielkości wiśni lub większej, co najmniej w dwóch miejscach ciała.
– Gwałtowna utrata ciężaru ciała (5kg i więcej), która nie jest wynikiem odchudzania.
– Gruba warstwa białawego nalotu w jamie ustnej, pochwie bądź odbycie, pojawiająca się bez żadnej przyczyny, często połączona z bolesnością w tych miejscach.
– Częste, nawracające zaziębienia, grypy i pseudogrypy, które trwają kilka dni.
– Częste biegunki pojawiające się bez przyczyny.
– Bóle głowy, nocne poty.

Jeśli twój znajomy wykazuje w/w objawy niech natychmiast zgłosi się na badania. W wielu miastach są ośrodki w których bezpłatnie można się zbadać. Pobieraniem krwi i prowadzeniem badań na nosicielstwo HIV zajmują się poradnie (przychodnie) dermatologiczne (skórno � wenerologiczne), szpitalne oddziały zakaźne oraz niektóre wojewódzkie stacje sanitarno- epidemiologiczne. U krwiodawców badania te robią wszystkie stacje krwiodawstwa.

Od zakażenia HIV do pojawienia się pełnoobjawowego AIDS upływa trochę czasu. Okres ten jest zależny od indywidualnych właściwości człowieka i od tego jak szybko wirus niszczy jego układ odpornościowy. Zdarzają się ludzie, którzy są nosicielami HIV przez dziesięć lat i nie mają poważniejszych zakażeń. U innych pełnoobjawowy AIDS rozwija się w ciągu dwóch lat od momentu zakażenia. Można stwierdzić, że AIDS u 30% pojawi się po dwóch latach a u 50% po dziewięciu latach.

Jeśli twój znajomy ma dodatni wynik testu na obecność przeciwciał anty-HIV, nie wpadaj w panikę. Jego życie nie skończyło się w momencie, gdy zaraził się HIV. Może on zrobić bardzo dużo, aby mieć szansę na wiele lat szczęśliwego życia.

Poradź mu by:

1) zaczął od razu kurację, im wcześniej dowie się, że ma HIV, tym wcześniej może rozpocząć kurację i tym dłużej żyć.

2) skontaktował się z ludźmi, z którymi miał stosunki seksualne lub z którymi wymieniał igły.

3) uważał na siebie i zdobył jak najwięcej informacji na temat HIV i AIDS, aby być partnerem dla lekarza.

4) poprosił lekarza o wskazówki na temat właściwej, zdrowej diety i odpowiednich ćwiczeń fizycznych.

5) jeśli ma HIV, wirus jest obecny w jego krwi, spermie i organach ciała dlatego nie może ich oddawać na cele medyczne.

6) nadal jest normalnym człowiekiem i może robić niemal wszystko, co robił przedtem.

Jak ja mogę mu pomóc?

1) Okaż mu współczucie i nie sądź go. Każdy człowiek zarażony wirusem HIV i chory na AIDS potrzebuje współczucia, pomocy, wsparcia, opieki lekarskiej i środków zapobiegawczych tj. w przypadku innych chorób. Nikt nie powinien być źle traktowany z tego powodu, że jest zakażony HIV.

2) Przełam strach przed infekcją. Pamiętaj! Zagrożenia nie stanowi:
– Obcowanie z osobą zakażoną � pod warunkiem właściwego zabezpieczenia.
– Wspólne mieszkanie, wspólne posiłki, a także podróże publicznymi środkami lokomocji.
– Podanie ręki, głaskanie, pieszczoty przez dotykanie, jeśli skóra jest nie uszkodzona.
– Normalne pocałunki bez penetracji głębokiej.
– Spożywanie posiłków w restauracjach i stołówkach.
– Kichnięcie lub kaszel osoby zakażonej.
– Korzystanie z ubikacji publicznych, basenów kąpielowych, pralni.
– Usługa w zakładach fryzjerskich i kosmetycznych.
– Komary nie mogą przenieść zakażenia ze względu na sposób nakłuwania skóry i wysysania krwi.

Bardzo ważne jest wsparcie psychiczne. Bądź dla niego przyjacielem. Nie unikaj go. Bądź z nim. Dziel z nim śmiech i łzy. To daje nadzieję. Jest to szczególnie ważne teraz, gdy on cię potrzebuje.

Nie unikaj dotyku jego ciała. Prosty uścisk dłoni lub wzięcie go w ramiona powie mu, że ci na nim zależy. Dzwoń przed wizytą. Twój przyjaciel może nie czuć się dość
dobrze, żeby przyjmować gości. Nie obawiaj się dzwonić ponownie innym razem. On cię potrzebuje, być może czuje się samotny i przygnębiony.

Nie pozwól, by wyizolował się ze społeczeństwa. Dowiedz się o kontakt z grupami wsparcia, znajdź lokalne organizacje i szpitale zajmujące się chorymi na AIDS.
Powiedz mu, co chcesz zrobić, by mu pomóc.

Jeśli twój znajomy jest poważnie chory, wówczas możesz zaproponować np. wspólną kolację przy czym ty przynosisz jedzenie (jego ulubioną potrawę). Możesz pomóc mu w robieniu zakupów.

Staraj się zagospodarować mu czas wolny. Przynoś mu książki, pisma, nowe kasety i płyty. Zaproś go na spacer lub wycieczkę (pamiętaj o ewentualnych ograniczeniach wynikających ze stanu zdrowia twojego znajomego). Przyprowadź ze sobą wspólnego
znajomego, który nie odwiedził go do tej pory. Jeśli jesteście wierzący możesz zaproponować, że pójdziecie do kościoła na Mszę św.

Jeśli twój znajomy ma dzieci zaproponuj mu pomoc w opiece nad nimi. Możesz mu pomóc w obchodzeniu świat przy świątecznych sprawunkach np. udekoruj mu dom lub pokój. Możesz się zaopiekować jego domem np. umyć naczynia, podlać kwiaty, nakarmić i wyprowadzić psa. Zawsze pytaj czego potrzebuje i w czym możesz mu pomóc.

Z wakacji przyślij mu pocztówkę.Rozmawiaj z nim na temat choroby, ale nie tylko. Rozmawiajcie na temat waszych znajomych, wymieniajcie poglądy, zainteresowania.
Rozmawiaj z nim na temat przyszłości, o tym co będziecie robić jutro, za tydzień, za rok. Możecie posiedzieć czasem w milczeniu np. słuchając muzyki. Bez słów można powiedzieć bardzo wiele.

Zaproponuj mu pomoc w załatwianiu jego spraw urzędowych np. w ZUS, zapłacić jego rachunki.

Być może twój znajomy chce, aby ktoś podwiózł go do szpitala lub na zabieg. Jeśli twój znajomy martwi się o swój wygląd, zachowaj delikatność i spróbuj zrozumieć ten niepokój. Być może wystarczy, jeśli po prostu posłuchasz, co ma do powiedzenia.
Wskaż jakieś pozytywne cechy.

Zawsze dbaj o to by twój znajomy podejmował samodzielne decyzje, aby nie miał wrażenia utraty kontroli nad swoim życiem. Bądź przygotowany na nieoczekiwane wybuchy gniewu. Pozwól mu się gniewać i nie przejmuj się tym. Gdy ktoś jest chory, często wyładowuje swój gniew na tych, których najbardziej kocha, bo wie, że oni go zrozumieją.

Nie wygłaszaj kazań i nie wybuchaj gniewem, jeśli twój znajomy zachowuje się według ciebie nieodpowiednio. Nie myl pogodzenia się z chorobą z poddaniem się jej, ponieważ akceptacja pomaga uwolnić się od stresu i dodaje sił do dalszej walki. Nie pozwól, aby obwiniał się za to, że ma HIV.

Uważaj na siebie. Nie ukrywaj swoich uczuć. Znajdź wsparcie dla siebie.

BIBILIOGRAFIA

– Johnson Earvin, Jak możesz uniknąć AIDS, Wyd. W.A.B., Warszawa
1995.
– Ford Michael Thomas, 100 pytań i odpowiedzi wokół AIDS, Wyd.
Image, Warszawa 1993.
– Karski Jerzy B. (red.), Promocja zdrowia, Wyd. Ignis, Warszawa
1999.













Authors








Related posts

Top